Strona zawiera podstawowe informacje o tkactwie pradziejowym.
Opisano podstawowe techniki tkackie, odtworzone na podstawie wykopalisk i pracy archeologów doświadczalnych.

Tkactwo jest jednym z najstarszych rzemiosł uprawianych przez człowieka.

Początków tkactwa należy szukać około 15 tys. lat p.n.e., na Bliskim Wschodzie.

Pierwowzorem tkanin były plecionki sporządzone z traw i gałęzi, ale dopiero opanowanie obróbki włókien pochodzących z roślin i z sierści zwierzęcej pozwoliło rozwinąć produkcję na szerszą skalę.

Pierwsze, prymitywne warsztaty umożliwiały jedynie plecenie, czyli przekładanie nici wątku pomiędzy osnową. Rewolucyjnym odkryciem było stworzenie półnicielnicy i zastosowanie jej w pionowym warsztacie tkackim. Obciążone ciężarkami (zrobionymi najczęściej z gliny lub kamieni oplecionych nicią) nici osnowy naprężały się, a ruchy półnicielnicy rozdzielały je na umożliwiając szybkie przekładanie wątku.

Surowce wytwarzano we własnym zakresie, hodując owce, kozy, wielbłądy lub lamy oraz uprawiając len, konopie, bawełnę czy pokrzywy. Wykorzystywano także oprzęd jedwabników, z którego wytwarzano niezwykle ceniony jedwab. Zebrany materiał poddawano obróbce, usuwając zanieczyszczenia. Uzyskane włókna przetwarzano w nici, przędząc go na wrzecionie, obciążonym przęślikiem.

Informacje umieszczone na tej stronie stanowią jedynie wprowadzenie.
Zestawienie barwników pochodzi z materiału przygotowanego przez P. Annę Grossman. Jeśli na stronie znajdują się jakieś błędy, to wynikają one jedynie z mojej winy. Jeśli ktoś chciałby uzupełnić lub skorygować treść proszę o informację na mój adres mailowy